คิมหันต์แม่ซานต้า สวัสดีปีใหม่คะ
![โพสต์ โพสต์](./styles/prosilver/imageset/icon_post_target.gif)
กราบสวัสดีปีใหม่ คุณหมอ คุณครูนก คุณครูพบ คะ
หายไปนาน มีปัญหาครอบครัวมากมายคะ ปลายปีปัญหาเบาบางลงไปแล้วก็มีปัญหาสุขภาพ ตามมาซ้ำเติมคะ
ซานต้า มีความเปลี่ยนแปลงไปตามปีของอายุคะ คริสมาสต์ที่ผ่านมาอายุเต็ม 6ปีแล้วคะ
เรื่องพูดจาแสดงความต้องการ ชัดเจนขึ้นมีเหตุผลกำกับ ประกอบด้วย
เข้าใจในเรื่องที่ต้องรอ แต่ก็ยังถามย้ำๆ ถามซ้ำๆ ว่าวันไหน วันที่เท่าไหร่ เลขอะไร วันศุกร์หรือ ใกล้ถึงยัง
ช่วงปีที่ 5 ของซานต้า เป็นปีที่มีการเรียนเข้มข้นขึ้น สำหรับเด็กอนุบาลปีที่ 3 แต่ก็ทำได้ นิ่งได้ น่าชมคะ
ไม่ได้เก่ง แต่สามารถทำได้ รับผิดชอบการบ้าน และคำสั่งของครู และมาสั่งให้แม่กรอกข้อมูลให้ครูด้วย
การเล่าเรื่อง มีหัวมีกลางมีหาง แต่ลำดับยังสับสน พอพูดไปแล้วนึก ลำบาก ซานต้าจะพูดว่า แม่ ซานต้าพูดผิด ขอพูดใหม่อีกทีนะ
เราก็ยิ้ม บอกได้ๆ แม่รอฟังอีกรอบ เมื่อกี้ยังไม่เข้าใจ
มีหงุดหงิดบ้างตรงที่ ซานต้าจะมอง ของเล่น หรือกิจกรรม โดยยังไม่ทันได้ลองทำ ก็จะพูดว่า ยากเกินไป ทำไม่ได้หรอก
ต้องพยายามตื้อ ให้ค่อยๆ ต่อ (เลโก้ นินจาโก) ให้ดูลำดับตามภาพ ที่แทรกมาในของ เชียร์กันไป ชมกันไป
ก็ทำจนได้ และอวดไปทั่วบ้าน ไปนอกบ้านก็ไปเล่าให้เค้าฟัง ความภูมิใจดูล้นเหลือ
ซึ่งที่มา ก็ปีที่ผ่านมาเขาขอไปลองสอบ ป.1 โรงเรียน ซอยถัดไปคะ เราก็ช่วยกันติวหนังสือ แต่แบบติวเข้า ป.1
ที่โรงเรียนนั้นให้มา เราดูเองก็ว่ายากเกิน แต่ก็ช่วยกัน พร้อมกับครูประจำชั้น พอไปสอบอ่านหนังสือ ครูที่สอบให้อ่าน
หน้าของ อนุบาล3เทอมที่2 ทำให้ซานต้าอึ้งไป แล้วบอกครูว่า หน้านี้ยังไม่ได้เรียนเลย แม่ก็เลยขออ่านหน้าเทอม 1ที่เรียนแล้ว
แต่ครูไม่ให้โอกาส วางหนังสือภาษาอังกฤษ ทับมาให้อ่านเลย ซึ่งก็เป็นของเทอม 2เช่นกัน ซานต้ากลัว เสียใจมาก
น้ำตาไหล เลย ต่อว่าตัวเอง ว่า ไม่มีปัญญา สมองไม่รู้ ซึ่งศัพท์ บางคำ ก็ไม่แน่ใจ เลยถามย้อนว่าเคยมีคนว่าซานต้ามาแบบนี้หรือ
เขาก็ว่า ไม่หรอก ซานต้า พูดเอง ซานต้า ด้อยปัญญา สงสารลูกเลย
วันไปสอบข้อเขียน เขาก็กลัว แม่กับยาย ก็ย้ำกันว่า เตรียมมาแล้วก็ไปสู้นะลูก ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร แม่กับยายก็รักซานต้าเหมือนเดิม
พอลงจากห้องสอบ คุยเสียงลั่น ยิ้มแย้ม บอกว่าซานต้าทำได้ เขียน 1-100ได้ ทำได้นะ ซานต้าไม่ทำให้แม่กับยายเสียใจ นะ
ซานต้ารักแม่รักยายนะ ก็กอดกันกลม แต่พอผลสอบออกมา ซานต้าไม่ผ่าน เค้าเห็นและอ่านเอง ถามย้ำกับแม่อีกที ว่า สอบไม่ผ่าน
ไม่ได้เรียนงั้นหรือ เค้าก็ร้องไห้ บอกว่า ซานต้าเสียใจ ซานต้าขอโทษ เราก็กอดกันไว้ นาน ปลอบกัน หลายวันว่าไม่เป็นไร
เรียนที่เดิม ใกล้บ้าน ซอยบ้านเราก็ได้ลูก หลังจากนั้นอาการไม่มั่นใจ การกลัว ก็เริ่มเยอะขึ้น
ปีใหม่ไปพักเชียงรายกันมาคะ บ้านคุณยายคนที่เป็นครูประถม เค้าบอกซานต้า ร่าเริงดีมาก เล่นสนุกได้ทั้งวันไม่งอแงเลย
ไม่เหมือนเด็กครอบครัวหย่าร้าง ซานต้า ขยันซักถาม รอคำตอบ พูด ถามซ้ำ เวลาไม่เข้าใจ บางทีก็เปรียบเทียบเหตุการณ์
กับการ์ตูน หรือหนังที่เคยได้ดู เช่น ตอนไปเที่ยวงานดอกไม้ ไปซื้อของฝาก ซานต้า ถามขั้นตอน ว่าจะไปที่ไหน
ต้องทำอะไรอีก บอกเริ่ม บอกจบ เค้าก็ไม่ค่อยสับสนแล้วคะ เค้าบอกสนุกดีนะ เหมือนปังคุงกะเจมส์ ก็เลยถามว่าใครปังคุง
เค้าบอกซานต้าเป็นปังคุง แม่เป็นเจมส์ (หน้าย่นเลย)
ตอนไปเชียงรายนี่ ซานต้าอ่านป้าย ที่สนามบิน ห้องน้ำ ทางเข้า ห้ามผ่าน อ่านได้ เยอะขึ้น สนุกขึ้น ก็ชมๆ ไป กอดกันไป
ต้องพยายามเรียกความมั่นใจ ของเด็กชายซานต้ากลับมาคะ
แม่คิมหันต์ หลุด วีนแตกบ้าง กลัวเองบ้าง ร้องไห้ บ้าง ซานต้าก็อดทนกับแม่คนนี้ ร้องไห้ กับแม่ กอดปลอบแม่ (ลูบหัวลูบหลัง)
รู้สึกได้เลยคะว่า ลูกช่วยเราหัดความเป็นคนอดทน รู้จักรอ รู้จักชมเชย เริ่มบทเรียนให้กับเรา หลังจากที่เรามองโลกสีดำ มาพักใหญ่
ขอบคุณมากคะ คุณหมอ คุณครูพัฒนาการ ผู้ปกครองทุกท่าน ที่เคยมาคุยมาเป็นกำลังใจให้กันคะ
ซานต้าตอนนี้ สูง 125ซม หนัก 33.5กก แล้วคะ ^_^
หายไปนาน มีปัญหาครอบครัวมากมายคะ ปลายปีปัญหาเบาบางลงไปแล้วก็มีปัญหาสุขภาพ ตามมาซ้ำเติมคะ
ซานต้า มีความเปลี่ยนแปลงไปตามปีของอายุคะ คริสมาสต์ที่ผ่านมาอายุเต็ม 6ปีแล้วคะ
เรื่องพูดจาแสดงความต้องการ ชัดเจนขึ้นมีเหตุผลกำกับ ประกอบด้วย
เข้าใจในเรื่องที่ต้องรอ แต่ก็ยังถามย้ำๆ ถามซ้ำๆ ว่าวันไหน วันที่เท่าไหร่ เลขอะไร วันศุกร์หรือ ใกล้ถึงยัง
ช่วงปีที่ 5 ของซานต้า เป็นปีที่มีการเรียนเข้มข้นขึ้น สำหรับเด็กอนุบาลปีที่ 3 แต่ก็ทำได้ นิ่งได้ น่าชมคะ
ไม่ได้เก่ง แต่สามารถทำได้ รับผิดชอบการบ้าน และคำสั่งของครู และมาสั่งให้แม่กรอกข้อมูลให้ครูด้วย
การเล่าเรื่อง มีหัวมีกลางมีหาง แต่ลำดับยังสับสน พอพูดไปแล้วนึก ลำบาก ซานต้าจะพูดว่า แม่ ซานต้าพูดผิด ขอพูดใหม่อีกทีนะ
เราก็ยิ้ม บอกได้ๆ แม่รอฟังอีกรอบ เมื่อกี้ยังไม่เข้าใจ
มีหงุดหงิดบ้างตรงที่ ซานต้าจะมอง ของเล่น หรือกิจกรรม โดยยังไม่ทันได้ลองทำ ก็จะพูดว่า ยากเกินไป ทำไม่ได้หรอก
ต้องพยายามตื้อ ให้ค่อยๆ ต่อ (เลโก้ นินจาโก) ให้ดูลำดับตามภาพ ที่แทรกมาในของ เชียร์กันไป ชมกันไป
ก็ทำจนได้ และอวดไปทั่วบ้าน ไปนอกบ้านก็ไปเล่าให้เค้าฟัง ความภูมิใจดูล้นเหลือ
ซึ่งที่มา ก็ปีที่ผ่านมาเขาขอไปลองสอบ ป.1 โรงเรียน ซอยถัดไปคะ เราก็ช่วยกันติวหนังสือ แต่แบบติวเข้า ป.1
ที่โรงเรียนนั้นให้มา เราดูเองก็ว่ายากเกิน แต่ก็ช่วยกัน พร้อมกับครูประจำชั้น พอไปสอบอ่านหนังสือ ครูที่สอบให้อ่าน
หน้าของ อนุบาล3เทอมที่2 ทำให้ซานต้าอึ้งไป แล้วบอกครูว่า หน้านี้ยังไม่ได้เรียนเลย แม่ก็เลยขออ่านหน้าเทอม 1ที่เรียนแล้ว
แต่ครูไม่ให้โอกาส วางหนังสือภาษาอังกฤษ ทับมาให้อ่านเลย ซึ่งก็เป็นของเทอม 2เช่นกัน ซานต้ากลัว เสียใจมาก
น้ำตาไหล เลย ต่อว่าตัวเอง ว่า ไม่มีปัญญา สมองไม่รู้ ซึ่งศัพท์ บางคำ ก็ไม่แน่ใจ เลยถามย้อนว่าเคยมีคนว่าซานต้ามาแบบนี้หรือ
เขาก็ว่า ไม่หรอก ซานต้า พูดเอง ซานต้า ด้อยปัญญา สงสารลูกเลย
วันไปสอบข้อเขียน เขาก็กลัว แม่กับยาย ก็ย้ำกันว่า เตรียมมาแล้วก็ไปสู้นะลูก ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร แม่กับยายก็รักซานต้าเหมือนเดิม
พอลงจากห้องสอบ คุยเสียงลั่น ยิ้มแย้ม บอกว่าซานต้าทำได้ เขียน 1-100ได้ ทำได้นะ ซานต้าไม่ทำให้แม่กับยายเสียใจ นะ
ซานต้ารักแม่รักยายนะ ก็กอดกันกลม แต่พอผลสอบออกมา ซานต้าไม่ผ่าน เค้าเห็นและอ่านเอง ถามย้ำกับแม่อีกที ว่า สอบไม่ผ่าน
ไม่ได้เรียนงั้นหรือ เค้าก็ร้องไห้ บอกว่า ซานต้าเสียใจ ซานต้าขอโทษ เราก็กอดกันไว้ นาน ปลอบกัน หลายวันว่าไม่เป็นไร
เรียนที่เดิม ใกล้บ้าน ซอยบ้านเราก็ได้ลูก หลังจากนั้นอาการไม่มั่นใจ การกลัว ก็เริ่มเยอะขึ้น
ปีใหม่ไปพักเชียงรายกันมาคะ บ้านคุณยายคนที่เป็นครูประถม เค้าบอกซานต้า ร่าเริงดีมาก เล่นสนุกได้ทั้งวันไม่งอแงเลย
ไม่เหมือนเด็กครอบครัวหย่าร้าง ซานต้า ขยันซักถาม รอคำตอบ พูด ถามซ้ำ เวลาไม่เข้าใจ บางทีก็เปรียบเทียบเหตุการณ์
กับการ์ตูน หรือหนังที่เคยได้ดู เช่น ตอนไปเที่ยวงานดอกไม้ ไปซื้อของฝาก ซานต้า ถามขั้นตอน ว่าจะไปที่ไหน
ต้องทำอะไรอีก บอกเริ่ม บอกจบ เค้าก็ไม่ค่อยสับสนแล้วคะ เค้าบอกสนุกดีนะ เหมือนปังคุงกะเจมส์ ก็เลยถามว่าใครปังคุง
เค้าบอกซานต้าเป็นปังคุง แม่เป็นเจมส์ (หน้าย่นเลย)
ตอนไปเชียงรายนี่ ซานต้าอ่านป้าย ที่สนามบิน ห้องน้ำ ทางเข้า ห้ามผ่าน อ่านได้ เยอะขึ้น สนุกขึ้น ก็ชมๆ ไป กอดกันไป
ต้องพยายามเรียกความมั่นใจ ของเด็กชายซานต้ากลับมาคะ
แม่คิมหันต์ หลุด วีนแตกบ้าง กลัวเองบ้าง ร้องไห้ บ้าง ซานต้าก็อดทนกับแม่คนนี้ ร้องไห้ กับแม่ กอดปลอบแม่ (ลูบหัวลูบหลัง)
รู้สึกได้เลยคะว่า ลูกช่วยเราหัดความเป็นคนอดทน รู้จักรอ รู้จักชมเชย เริ่มบทเรียนให้กับเรา หลังจากที่เรามองโลกสีดำ มาพักใหญ่
ขอบคุณมากคะ คุณหมอ คุณครูพัฒนาการ ผู้ปกครองทุกท่าน ที่เคยมาคุยมาเป็นกำลังใจให้กันคะ
ซานต้าตอนนี้ สูง 125ซม หนัก 33.5กก แล้วคะ ^_^